Operacioni amerikan që goditi objektiva brenda Venezuelës dhe çoi në arrestimin e presidentit Nicolás Maduro ka hapur një debat të fortë ligjor në SHBA: a kishte Presidenti Donald Trump autoritet kushtetues për ta bërë këtë pa miratim nga Kongresi?
Sipas analizës ligjore, administrata nuk kërkoi autorizim paraprak nga Kongresi, edhe pse më herët zyrtarë të saj kishin pranuar se goditjet tokësore në një shtet sovran zakonisht kërkojnë miratim ligjvënës. Pas operacionit, justifikimi zyrtar u formulua si një “veprim i zbatimit të ligjit” për kapjen e një personi të paditur në SHBA, jo si një pushtim apo luftë e zgjeruar.
Sekretari i Shtetit Marco Rubio dhe zyrtarë të tjerë argumentuan se veprimi hyn në autoritetin e lindur të presidentit sipas Nenit II të Kushtetutës, për të mbrojtur personelin amerikan gjatë ekzekutimit të një urdhër-arresti. Kritikët kundërshtojnë: SHBA zakonisht nuk përdor forcë ushtarake për të arrestuar persona të paditur jashtë vendit, aq më tepër duke goditur objektiva brenda një shteti tjetër.
Një precedent i përmendur shpesh është Panamaja (1989), kur SHBA rrëzoi dhe arrestoi Manuel Noriega. Atëherë, një memorandum i diskutueshëm i Zyrës së Këshilltarit Ligjor (OLC), hartuar nga William P. Barr, argumentoi se presidenti ka autoritet kushtetues të brendshëm për të urdhëruar kapje jashtë vendit, edhe nëse kjo shkel të drejtën ndërkombëtare. Ky interpretim mbetet kontrovers edhe sot.
Kritikët theksojnë se mesazhet zyrtare ishin të paqarta dhe ndryshuese: fillimisht u përmend mbrojtja e personelit, më pas lufta ndaj trafikut të drogës, dhe më vonë deklarata për marrjen e kontrollit të përkohshëm dhe interesat mbi naftën. Këto elemente e forcojnë argumentin se operacioni mund të shkojë përtej një arrestimi të kufizuar, duke ngritur pikëpyetje të reja ligjore dhe politike.
Përfundimi i analizës: ligjshmëria është e diskutueshme, justifikimi nuk është konsistent dhe kufijtë e autoritetit presidencial po testohen sërish — këtë herë në një skenë globale me pasoja të mëdha gjeopolitike.
