Shkrimtari Karan Mahajan, i lindur në Shtetet e Bashkuara, por i rritur në Indi, rrëfen në një ese për The New Yorker marrëdhënien e ndërlikuar me emigracionin, identitetin dhe vendin që e konsideron shtëpi.
Mahajan u zhvendos në SHBA në vitin 2001 për të studiuar në Stanford. Edhe pse ishte qytetar amerikan që nga lindja dhe me kalimin e viteve ndërtoi jetën, familjen dhe karrierën në SHBA, krijimtaria e tij vazhdoi të mbetej e lidhur pothuajse tërësisht me Indinë.
Pyetja që e ka shoqëruar për vite është e thjeshtë: përse vazhdon të shkruajë për Indinë kur pjesën më të madhe të jetës së rritur e ka kaluar në Amerikë?
Përgjigjja, sipas tij, lidhet me atë që emigracioni i bën identitetit. Kur një njeri largohet nga vendi ku është formuar, disa pjesë të përvojës së tij kulturore sikur “fiken”: gjuha amtare, ritmi i qytetit, mënyra e komunikimit dhe ndjesia e përkatësisë. Jeta e re mund të sjellë mundësi, siguri dhe sukses, por jo domosdoshmërisht zëvendëson atë që është lënë pas.
Mahajan tregon se për shumë vite e shihte Amerikën pothuajse si një vend të përkohshëm, ndërsa çdo libër të ri si një lloj “pasaporte” që mund ta kthente në Indi. Por ndërkohë jeta amerikane u bë gjithnjë e më reale: krijoi familje, miqësi, siguri ekonomike dhe një karrierë akademike.
Paradoksi mbeti. Fizikisht jeton në SHBA, ndërsa krijimtaria e tij vazhdon të kthehet në Indi. Madje autori ngre pyetjen nëse do të mund të shkruante për Amerikën vetëm pasi të largohej prej saj dhe të rikthehej në Indi.
Eseja përfundon me një dilemë që prek shumë emigrantë: mund të ndërtosh një jetë të plotë në një vend të ri, por një pjesë e identitetit mund të vazhdojë të jetojë atje prej nga je larguar.
