Ajo që ndodhi në fund të mbrëmjes së sotme në Ferma VIP në Vizion Plus nuk ishte thjesht një shpërthim emocional, por një simptomë e qartë e degradimit të shoqërisë shqiptare.
Një reality show që duhet të ofrojë argëtim dhe dramë të kontrolluar, përfundoi duke prodhuar një moment të papranueshëm publik: pas eliminimit të partnerit të saj në lojë, Fabiola Elezaj humbi kontrollin dhe iu drejtua moderatores Arbana Osmani me një fyerje të rëndë – “kuçkë”.
View this post on Instagram
Reagimi i Arbanës ishte profesional dhe i matur. Ajo zgjodhi të mos e përshkallëzojë situatën, duke e justifikuar sjelljen me gjendjen emocionale të konkurrentes. Por pikërisht këtu lind problemi: a duhet që televizioni të tolerojë çdo shpërthim në emër të “emocionit”? Apo ka një vijë të kuqe që nuk duhet kaluar?
Opinionistët e dënuan sjelljen, por dënimi pas faktit nuk mjafton.
Termi “VIP” në këtë rast duket më shumë ironik sesa përfaqësues i ndonjë standardi. Sepse sjellje të tilla nuk kanë asgjë elitare; përkundrazi, janë manifestim i një kulture banaliteti që nuk duhet të promovohet si spektakël.
Ky incident duhet të shërbejë si alarm. Televizioni nuk mund të jetë një hapësirë ku rruga bëhet normë dhe ofendimi shndërrohet në show.
Në kontrast me rrëfimet e dikurshme për ambicie, sakrifica dhe një rrugëtim të ndërtuar me punë, ajo që pamë në fund të spektaklit nuk ishte thjesht një reagim emocional, por një boshllëk i ekspozuar publikisht.
Jo boshllëk i talentit, as i mundësive – por boshllëk i përmbajtjes njerëzore.
Sepse problemi nuk është një fjalë e rëndë e thënë në nerva. Problemi është kur identiteti i një personi reduktohet në reagime impulsive, në vëmendje të kërkuar me çdo kusht dhe në një egocentrizëm që nuk njeh kufij.
Kur mungon filtri, mungon edhe thelbi.
Në një kohë kur të rinjtë ndërtojnë profile, karriera dhe imazh publik, ajo që del në ekran nuk është thjesht spektakël, është model. Dhe kur modeli është i zbrazët, çdo zhurmë bëhet përmbajtje, çdo shpërthim bëhet protagonizëm.
Ola nga Malësia e Madhe, prototipi i individit pa asnjë shtyllë të brendshme, pa vetëkontroll dhe pa sens mase.
Sepse në fund, kamera nuk zbulon asgjë që nuk ekziston, vetëm e zmadhon.
Dhe ajo që u zmadhua sonte, ishte një realitet i thjeshtë: jo çdo njeri që del në ekran ka diçka për të dhënë.
Disa thjesht bëjnë zhurmë për të fshehur boshin.
