Studentët rrëzuan pushtetin e Vuçiçit në zgjedhje. Megjithatë, për Prishtinën, ndryshimi në Beograd nuk sjell ende premtimin e një politike të re.
Aleksandar Vuçiçi e pranoi humbjen. Lëvizja që mbushi sheshet dhe sfidoi pushtetin e tij arriti ta kthente protestën në fitore elektorale. Sipas Reuters, vetë Vuçiçi deklaroi se Lista e Studentëve kishte fituar dhe pritej të siguronte shumicën parlamentare, ndërsa rezultatet përfundimtare ende nuk ishin shpallur.
Për Serbinë, kjo është një kthesë politike. Për Kosovën, pyetja është tjetër: a ndryshon politika e Beogradit bashkë me njerëzit që do ta drejtojnë?
Deklaratat e deritanishme nuk japin arsye për të pritur një kthesë në çështjen e njohjes.
Ilija Srdanoviç, i pari në Listën e Studentëve, e ka lidhur qëndrimin për Kosovën me Kushtetutën serbe. Në intervistën për BBC-në më 24 shtator, ai deklaronte se Kosova konsiderohet pjesë përbërëse e Serbisë. I pyetur nëse ky qëndrim do të ndryshonte, përgjigjja e tij ishte se lista respekton Kushtetutën.
Këtu shfaqet kufiri i revolucionit elektoral: mandati për të ndryshuar qeverisjen e Serbisë nuk përkthehet automatikisht në mandat për të pranuar pavarësinë e Kosovës.
Lëvizja u fuqizua nga zemërimi ndaj korrupsionit dhe kërkesa për institucione të përgjegjshme, pas tragjedisë së stacionit hekurudhor në Novi Sad. Kauza që bashkoi mbështetësit e saj ishte ndryshimi brenda Serbisë. Një marrëveshje e re për statusin e Kosovës nuk ishte boshti i këtij mobilizimi.
Paqartësia mbetet edhe te dialogu. Në intervistën për Insajder, Srdanoviç nuk dha përgjigje të drejtpërdrejtë nëse lista do të zbatonte marrëveshjet e Ohrit dhe Uashingtonit. Ai premtoi se serbët e Kosovës nuk do të braktiseshin, por pa paraqitur një rrugë konkrete për marrëdhëniet me Prishtinën.
Kjo nuk mjafton për të parashikuar se gjithçka do të mbetet njësoj. Një qeverisje tjetër mund të ndryshojë gjuhën, mënyrën e negocimit dhe gatishmërinë për marrëveshje praktike. Por këto janë mundësi që duhen provuar me vendime, jo përfundime që burojnë nga fitorja në zgjedhje.
Për Prishtinën, prova do të jetë sjellja e pushtetit të ardhshëm: zbatimi i marrëveshjeve, shmangia e tensioneve dhe gatishmëria për ta trajtuar normalizimin si proces me detyrime të ndërsjella.
Prandaj, formula “asgjë e re nga fronti” vlen sot për qëndrimin e shpallur ndaj statusit të Kosovës. Ta shtrish atë mbi çdo aspekt të marrëdhënieve të ardhshme do të ishte e parakohshme.
Serbia votoi për ndryshim. Nëse ky ndryshim do të kalojë edhe në marrëdhëniet me Kosovën, këtë do ta tregojë qeverisja. Deri tani, nga Beogradi ka një fitues të ri, por për njohjen e Kosovës përgjigjja mbetet e vjetra.
