Sulmi i Edi Ramës ndaj Radiotelevizionit Publik Shqiptar nuk është thjesht një reagim emocional apo një kritikë spontane ndaj një institucioni që realisht vuan nga probleme serioze strukturore. Ai është një akt i menduar politikisht, me disa qëllime të ndërthurura, ku retorika e ashpër përdoret për të zhvendosur vëmendjen dhe përgjegjësinë. RTSH ka prej vitesh probleme të thella, por këto probleme janë rezultat i drejtpërdrejtë i mënyrës se si është qeverisur dhe kontrolluar nga politika, përfshirë edhe qeverinë aktuale. Kur Rama e cilëson si dështim, ai nuk po merr përgjegjësi për reformën që vetë ka drejtuar, por po e transferon fajin te institucioni, duke e trajtuar sikur të ishte një trup i huaj dhe jo produkt i pushtetit të tij.
Deklaratat për mbylljen e RTSH-së, për heqjen e financimit dhe për faktin se ai “nuk e ndjek” televizionin publik nuk përbëjnë një plan reforme, por një formë presioni politik. Mesazhi i nënkuptuar është i qartë: ose televizioni publik do të përshtatet plotësisht me vullnetin e pushtetit, ose do të shkojë drejt zhdukjes. Kjo gjuhë synon të frikësojë stafin, të nënshrojë redaksinë dhe të justifikojë ndërhyrje të mëtejshme, ndërkohë që paradoksalisht kryeministri mohon çdo ndikim të tij mbi median publike.
Në çdo vend europian, kur një televizion publik dështon, zgjidhja nuk është mbyllja, por reforma dhe mbajtja e përgjegjësisë nga drejtuesit. Televizioni publik shihet si shtyllë e demokracisë dhe jo si barrë financiare. Retorika e Ramës për mbyllje, privatizim apo partneritet bie ndesh drejtpërdrejt me standardet europiane që ai vetë pretendon se përfaqëson dhe krijon një kontradiktë të fortë mes diskursit për integrimin në BE dhe praktikës politike në vend.
Koha kur vjen kjo përplasje nuk është rastësore. Ajo ndodh në një klimë tensioni politik, protestash të paralajmëruara dhe një ambienti mediatik gjithnjë e më të polarizuar. Edhe pse me audiencë të ulët, RTSH mbetet një simbol institucional dhe sulmi ndaj tij shërben edhe si sinjal paralajmërues për mediat e tjera, se pushteti nuk toleron as formalisht një hapësirë neutrale informacioni.
Argumenti ekonomik për kursimin e fondeve është populist dhe i rrezikshëm. Nëse logjika do të ishte vetëm financiare, atëherë do të vihej në diskutim ekzistenca e shumë institucioneve publike kulturore dhe arsimore. Debati i vërtetë nuk është sa kushton RTSH, por pse nuk funksionon dhe kush mban përgjegjë për këtë dështim, dhe përgjigjja në thelb mbetet politika.
Në këtë kontekst, dyshimet për interesa të tjera, përfshirë godinën historike dhe projektet ndërtimore përreth, nuk janë pa bazë, duke njohur precedentët urbanistikë të kësaj qeverie. Kur diskursi kalon nga reforma te mbyllja totale, lind natyrshëm pyetja se kush përfiton nga zhdukja e televizionit publik.
Në përfundim, sulmi i Ramës ndaj RTSH-së nuk përfaqëson një vizion reformues, por një presion politik të veshur me gjuhë radikale. Televizioni publik ka nevojë për depolitizim, transparencë dhe një kontratë të re besimi me publikun, jo për mbyllje apo privatizim. Në fund, kjo përplasje duket më shumë si përpjekje për të goditur pasqyrën që reflekton dështimet e pushtetit, sesa për të rregulluar realisht një institucion publik.
