
Në një intervistë të gjatë, Spiropali e përshkroi Partinë Socialiste si një forcë politike të ndarë, ku mungon debati i brendshëm, ku vendimet merren nga një grup i vogël dhe ku anëtarësia thirret vetëm për të mbrojtur zgjedhjet e drejtuesve.
Ajo kërkoi rikthimin e zgjedhjeve në parti, duke kujtuar se zgjedhjet e fundit për kryetarin janë zhvilluar në vitin 2009.
Por prej asaj kohe kanë kaluar 17 vjet. Gjatë një pjese të konsiderueshme të tyre, Spiropali nuk ka qenë një socialiste e zakonshme, pa mundësi për të ndikuar. Ajo ka mbajtur poste të rëndësishme në qeveri, ka drejtuar Kuvendin dhe ka qenë ndër figurat më të ekspozuara në mbrojtje të Edi Ramës dhe politikave të mazhorancës.
Përse mungesa e zgjedhjeve të brendshme nuk u kthye në një betejë publike kur ajo ishte pjesë e strukturave më të larta të pushtetit?
Kritikat e saj mund të jenë të drejta në përmbajtje, por koha kur artikulohen është po aq e rëndësishme sa vetë akuzat.
Spiropali e cilësoi Belinda Ballukun si përfaqësuese të modelit më të keq të qeverisjes socialiste, duke pretenduar se njerëz të lidhur me ish-zëvendëskryeministren vazhdojnë të përdorin institucionet për të ushtruar presion.
Ajo përmendi emërime politike, ndikim mbi administratën dhe vendimmarrje të bazuar te interesat personale.
Nëse këto pretendime janë të vërteta, ato meritojnë hetim dhe jo thjesht debat televiziv. Por lind edhe një pyetje tjetër: çfarë dinte Spiropali për këto praktika gjatë kohës që ishte ministre dhe kryetare e Kuvendit?
A kishte dijeni për mënyrën se si merreshin vendimet? A i kundërshtoi ato në mbledhjet e qeverisë apo në forumet partiake? A ka dokumente, komunikime ose fakte që mbështesin akuzat e saj?
Përgjigjet do të ishin shumë më të vlefshme sesa deklaratat e përgjithshme për një model të gabuar qeverisjeje.
Veçanërisht të forta ishin pretendimet e Spiropalit për Portin e Durrësit. Ajo ngriti pikëpyetje se si një port u vendos të kthehej në një projekt apartamentesh, duke përmendur vendimmarrjen përmes një telefonate apo mesazhi.
Por projekti i Durrësit nuk është një zhvillim i ditëve të fundit. Ai është diskutuar, mbrojtur politikisht dhe kundërshtuar publikisht prej vitesh, pikërisht në periudhën kur Spiropali ishte një prej figurave të rëndësishme të mazhorancës.
Nëse kishte kundërshtime për mënyrën se si u morën vendimet, përse ato nuk u artikuluan atëherë me të njëjtën forcë?
Një tjetër kontradiktë shfaqet në raportin e saj me Edi Ramën.
Nga njëra anë, Spiropali vazhdon ta konsiderojë kryeministrin një baba dhe mentor politik, duke vlerësuar kontributin e tij në transformimin e Shqipërisë. Nga ana tjetër, denoncon një model ekstremisht të personalizuar pushteti, ku vendimet merren pa kontroll dhe pa debat.
Por një model i tillë nuk mund të jetë krijuar e funksionuar për vite me radhë pa përgjegjësinë politike të drejtuesit të partisë dhe të qeverisë.
Ndarja mes një “Rame të mirë” dhe një modeli të keq qeverisjeje, të cilin ai vetë e drejton, kërkon një shpjegim më bindës.
Spiropali kërkoi që kryeministri të zgjedhë mes trashëgimisë së tij politike dhe praktikave që ajo kritikon. Megjithatë, edhe vetë ajo duhet të shpjegojë pjesën e përgjegjësisë që i takon për vendimet e një mazhorance ku ka pasur rol të rëndësishëm.
Ish-ministrja u përplas edhe me Sekretarin e Përgjithshëm të PS-së, Blendi Klosi, duke e kritikuar për komentet mbi statusin e saj në parti.
“Nuk është turp të jesh një anëtar i thjeshtë i Partisë Socialiste. Turp është të vjedhësh, turp është të abuzosh me pushtetin, turp është të manipulosh opinionin publik”, deklaroi ajo.
Mesazhi është i fortë, por nuk e zgjidh kontradiktën mes viteve të mbështetjes së pakushtëzuar publike për drejtimin e partisë dhe kritikave të sotme.
Spiropali deklaroi gjithashtu se nuk kërkon të rikthehet ministre dhe se qëndrimet e saj nuk janë pjesë e një negociate për poste. Ky është një sqarim i rëndësishëm, por mbetet për t’u provuar nëse kritikat do të shndërrohen në një qëndrim politik të qëndrueshëm, edhe përtej përplasjes aktuale.
Për AIA.al, problemi nuk është se Elisa Spiropali po kritikon Partinë Socialiste. Përkundrazi, debati i brendshëm dhe denoncimi i praktikave të gabuara janë të nevojshme në çdo forcë politike.
Problemi është përpjekja për t’u distancuar nga një sistem vendimmarrjeje ku ajo vetë ka qenë pjesë e rëndësishme, pa dhënë ende një bilanc të qartë të përgjegjësisë së saj.
Nuk mjafton të thuash sot se vendimet merreshin me telefonata, se institucionet përdoreshin për presion apo se partia nuk kishte demokraci. Duhet të shpjegosh edhe çfarë bëre për t’i ndaluar këto praktika kur kishe pushtetin dhe mundësinë për të ndikuar.
Sigurisht, fakti që një politikan ka qenë pjesë e një sistemi nuk ia heq të drejtën ta kritikojë atë. Por ndryshimi i qëndrimit bëhet më i besueshëm kur shoqërohet me vetëkritikë, prova dhe marrje përgjegjësie.
Në të kundërt, ekziston rreziku që denoncimi i modelit të keq të qeverisjes të perceptohet thjesht si një betejë e re brenda së njëjtës elitë politike.
Elisa Spiropali ka të drejtë të kërkojë llogari nga Edi Rama dhe Belinda Balluku. Por, pas gjithë posteve që ka mbajtur, qytetarët kanë po aq të drejtë t’i kërkojnë llogari edhe asaj.
Sepse përgjegjësia politike nuk fillon ditën kur humbet pushtetin.






