Ekspertët e sjelljes së qenve theksojnë rëndësinë që fëmijët të mësohen që në moshë të vogël se qeni nuk është një lodër apo pelush, por një qenie e gjallë me ndjenja, kufij dhe mënyra të veçanta komunikimi. Mungesa e këtij edukimi, sipas specialistëve, mund të çojë në situata të rrezikshme dhe kafshime të papritura.
Instruktorja e qenve dhe rehabilituesja e sjelljes, Irene Sofia, shpjegon se qentë i perceptojnë fëmijët si bashkëmoshatarë dhe shokë loje. Megjithatë, lëvizjet e vrullshme, zërat e lartë, vrapimet dhe sjelljet e paparashikueshme të fëmijëve mund ta vënë qenin në gjendje stresi ose entuziasmi të tepruar, duke rritur rrezikun e reagimeve të pakontrolluara.
Sipas saj, edhe qentë e rritur, jo vetëm këlyshët, mund të ndihen të kërcënuar ose të bezdisur nga sjelljet e papërshtatshme të fëmijëve, sidomos kur këta të fundit i tërheqin nga bishti, veshët apo i shqetësojnë gjatë pushimit.
Ekspertët theksojnë se roli i prindërve është kyç. Ata duhet të ndërmjetësojnë marrëdhënien mes fëmijës dhe kafshës, duke i mësuar fëmijët të lexojnë sinjalet bazë të qenit, si:
- Skërrmitja e dhëmbëve, që është shenjë paralajmëruese dhe jo “buzëqeshje”;
- hapja e gojës, që shpesh tregon stres apo shqetësim
- tundja e bishtit, që nuk nënkupton gjithmonë gëzim.
Një tjetër element i rëndësishëm është respektimi i hapësirës së qenit, veçanërisht gjatë pushimit. Sipas specialistëve momentet e qetësisë duhet të konsiderohen “të shenjta”.
Ekspertët paralajmërojnë gjithashtu për rrezikun e antropomorfizimit të kafshëve, i nxitur shpesh nga filmat vizatimorë, ku qentë paraqiten si njerëz. Kjo krijon pritshmëri të gabuara te fëmijët dhe rrit keqkuptimet në marrëdhënie.
Sipas tyre, rritja e fëmijëve me kafshë shtëpiake ka përfitime të mëdha, duke nxitur empatinë, përgjegjësinë dhe ndjeshmërinë, por vetëm nëse shoqërohet me edukim të duhur dhe mbikëqyrje nga të rriturit.
