Një libër i ri hedh dritë mbi një nga paradokset më tronditëse të historisë së Holokaustit: jetën e përditshme të oficerëve të SS-ve dhe familjeve të tyre, të zhvilluar paralelisht me funksionimin e kampit të shfarosjes së Auschwitz-it.
Vëllimi “Jeta private e SS-ve në Auschwitz”, botuar në italisht nga shtëpia botuese e Muzeut Shtetëror të Auschwitz-Birkenau, mbledh dëshmitë e 17 grave polake, shumica vajza adoleshente në kohën e Luftës së Dytë Botërore, të cilat u detyruan të punonin si shërbyese, dado apo kuzhiniere në shtëpitë e oficerëve nazistë.
Dëshmitë përshkruajnë një realitet të frikshëm: vila me kopshte, tryeza të mbushura me ushqime, festa, alkool, muzikë dhe një jetë familjare që në pamje të parë dukej “normale”, vetëm disa metra larg krematoriumeve, seleksioneve dhe ekzekutimeve masive. Oficerë që në kamp ishin përgjegjës për vrasje, tortura dhe deportime, në shtëpi shfaqeshin si prindër të përkushtuar, bashkëshortë të dashur dhe fqinjë të sjellshëm.
Libri sjell në vëmendje figura si Rudolf Höss, komandanti famëkeq i Auschwitz-it, por edhe oficerë të tjerë të SS-ve, duke treguar se si “normaliteti” i ndërtuar artificialisht shërbente për të fshehur dhe justifikuar krimet më monstruoze të shekullit XX. Dëshmitë flasin edhe për bollëkun e ushqimit dhe pasurive, shpesh të grabitura nga të deportuarit, në një kohë kur brenda kampit njerëzit vdisnin nga uria.
Historianët theksojnë se ky material dokumentar është një dëshmi e fuqishme e asaj që filozofja Hannah Arendt e quajti “banaliteti i së keqes”: mënyra se si krimi dhe shfarosja u kthyen në rutinë administrative dhe morale, duke u normalizuar në jetën e përditshme të autorëve.
Libri konsiderohet një kontribut i rëndësishëm për ruajtjen e kujtesës historike dhe për reflektimin mbi përgjegjësinë individuale, veçanërisht në prag të Ditës Ndërkombëtare të Përkujtimit të Holokaustit, duke kujtuar se e keqja nuk shfaqet gjithmonë si monstruoze, por shpesh si “normale”./Corriere
